Neden Ciddi Degildim?


Bundan 8.5 sene evvel, 22 şubat 2002de (ki 22 şubat 2002 kurban bayramının 2. gününe denk gelmekteydi) sabah annemin çığlıklarıyla uyandığımda kendimi hiç hazırlamadığım bir şekilde ölümün tam ortasında bulmuştum.

(burada bir flash back yapıp bir gün öncesine gidiyorum) Boğayı yatırıp kesme aşamasında, yatmakta huzursuzlanan hayvanla girişilen mücadele sonrasında boğa babamın üstüne yıkılmıştı. Babamın bacakları kırılacaktı nerdeyse, şans eseri bir hasar olmamıştı ama sanırım o gün babamdan duyduğum en yüksek desibelli acı dolu ses gelmişti, "bacağım" diye...

Babamın bir bacağı kırıktı, kırılmıştı, hatta kangrene çok yaklaşmıştı ama zor da olsa iyileşmişti. Bu yüzden kırığın ne menem acı dolu zorlu bir süreç olduğunu biliyordu. Kaldı ki zaten iltihap üretmek için yaratılmış bir beden söz konusuyken, bacakta oluşacak bir kırık birçok kişi için belki belli bir süre dinlenmek gerektiriyorsa da babam için anlamı çok daha zorlu ve uzun bir süreç demekti.

Haklı olarak o can acısıyla yaşadığı stres bedenini çok yormuştu. Bizim bildiğimiz, bundan önce ufak tefek birkaç kez fenalaşmıştı. 6 ay kadar midemde gaz var deyip sodalara sarılmıştı. Geçirdiği trafik kazasından kalan izler diye sırt ağrısını önemsememişti. Sonradan anlattıklarına göre dükkanında da 2 3 kere yere yığılıp kalmıştı. ama inatçıydı. lLanet olsun ki babamdan aldığım o inat bende de var. Hastaneye götürmeye ikna edememiştik.

İntihar etmeyi gururuna yediremeyen insan tablosunun aradığı kaçınılmaz fırsat, ölüme bu kadar yakın olmak durumu ayağına kadar gelmişti. Annesine, kardeşlerine tapan bir insan için onlarla küs olmak yeterince ölüm sebebi değilse, bu hayatta, başka nedir bilemem. Babam yaşamaya pek hevesli değildi. Deli gibi ölmeyi isteyip, kendi isteğiyle gitmeye niyetlenmeyecek kadar da gururluydu, belki de korkak. Ama zaten kim yargılayabilir ki onu ölümden korkuyorsa diye de...

Adım adım geliyorum diyen kalp krizi, onu, yorgun olduğu bir bayramın 2. günü gelip bulmuştu. Yataktan kalktığında soğuk terler dökmüştü. Son sözleri "hanım ecel teri böyle olsa gerek" oldu. Yüzünü yıkadı, tuvaletten çıktığında ağrısı bırakmamıştı onu. Salonda yığılıp kaldı.

Annemin çığlığıyla uyandığımda kendimi hiç hazırlamadığım bir şekilde ölümün tam ortasında bulmuştum. Uyanmıştım, ama zaman o kadar yavaş akıyordu ki, acaba gerçekte yaşıyor muydum o anı yaşamıyor muydum bilemiyordum. Koşarak salona vardığımızda, bir adet titreyen, ağzından köpükler çıkaran baba tablosu, bir adet çaresizlik içine bağıran anne figürü ve bir adet donakalmış abla figürüyle, azrail karşısında el pençe divan durmuş, acaba bayramlaşsak mı şaşkınlığında donmuş karenin, durmuş saniyelerin içinde hapsolmuştuk. Zaman artık akmıyordu, anlatılamaz bir boşluk içindeydik hepimiz o an için. Babam, annem, ablam... hepimiz o an ruhumuzu teslim ederken nelerin hissedildiğini biliyorduk... bedenden ayrılmanın nasıl bir his olabileceğini...

Babam 3 kere nefes alabildi, o üç nefeslik 1 saniye... sanırım ömrümün en uzun bir saniyesiydi. Film şeridi tabirinin anlamını ilk o bir saniyenin içinde anladım ben. Çaresizliğin ne demek olduğunu, 1 saniyenin ne kadar uzun olduğunu... Niçin yaşadığımızı düşündüm o an. Ya niçin ölüyorduk? O an yaşamaya dair herşey anlamını kaybetti, bir daha bulunamamacasına. O an ölümün ne demek olduğunu anladım işte.

3. nefesinde annemin, ablamın, benim ve tekrar annemin gözlerinin içine baktı babam son kez. Bir daha bakmadı. Nefesini verdi... Suratında bariz bir gülümsemeyle öldü. 10 dakika içinde acayip bir yakışıklılık geldi. Hayatımda gördüğüm en güzel ceset olmuştu babam, ve ben babamın değil bir ceset, hayatımda gördüğüm cesetler içinde kategorilendirilecek bir yeri olabileceğini bile düşünmezdim.

Sonrasında konu komşuya haber verildi, son bir umutla, babam ölmemişti, ölemezdi... 112 arandı. Ambulans ekibi 1 saat kalp masajı yaptı. Zaman öyle garip bir intikamcıydı ki, o bir saniyenin intikamını almak istercesine,o 1 saati, 1 saniye olarak geçti hayatımdan. Zaman kavramını yitirmiştim, güvenimi yitirmiştim, yaşama isteğimi yitirmiştim, umutlarımı yitirmiştim, bayramları yitirmiştim... babamı yitirmiştim...

Sonrası mı? Hala hayattayım, hala yaşama bir anlam yükleyemiyorum. Hayatı denize benzetiyorum. Denize dalınca da kendinizi bırakırsanız, boşluktaymış gibi hissedersiniz. Oysa sürekli yükseliyorsunuzdur yüzeye doğru. ZAMANla yükseliyorsunuzdur yüzeye doğru. Fakat hissedemezsiniz, o an sürekli o boşluk hissini yaşayacakmışsınız gibi gelir.

Sonrası mı? Hala hayattayım, güçlü olmak zorundayım. Bunun en kolay yolu olarak da esprili olmayı seçtim. Bazen saçmalıyorum, bazen cıvıtıyorum, bazen kaynatıyorum... ama ciddi olmuyorum. Ciddi oldukça kendime yaklaşıyorum, kendime yaklaştıkça ölümü görüyorum.Bir gün öleceğim biliyorum. Öyleyse daha fazla gülmeli daha fazla eğlenmeliyim diyorum, tıpkı babam gibi. Gülerek ölmeye çalışmalıyım belki de...

Sonrası mı? Hala hayattayım, ölümün ne olduğunu biliyorum. Geride sevdiklerini, sadece sevdiklerini bırakmak ölüm. Yaşamın bedeli. Sevinçlerin, mutlulukların, sevgilerin bedeli. Hüzünlerin, acıların ve ızdırapların da sonu. Ölümün ne olduğunu biliyorum, ölüm hayatın sonu. Hayatta geriye ne bıraktığımız ve ne götürebildiğimizi bize gösteren tek şey. İyi-kötü binlerce an, sevgi-öfke binlerce duygu ve bir avuç toprak... Tüm sahip olduğumuz ve geride bırakabildiğimiz bu. Ölümün bizi yaşayanlardan ayırdığı da bu... Artık daha fazla an bırakamayacak olmamız birilerinin hayatında.

Sonrası mı? Hala hayattayım, hala o bayram sabahı hevesi kursağında kalmış 13 yaşındaki toy delikanlıyım, o çocuğum. Korkak. Terkedilmekten korkan, ölmekten değil ama sevdiklerini kaybetmekten korkan, sevilmemekten korkan, öldüğünde geriye yeterince sevgi bırakamamaktan korkan...

Sonrası mı? Hala hayattayım, güçlüyüm. Bakmam, güç vermem gereken bir anne ve bir abla var. Ablanın çocukları da var artık. Güçlü bir evladım, güçlü bir kardeşim, güçlü bir dayıyım, güçlü bir arkadaşım...

Sonrası mı? Hala hayattayım ve artık insanlara güvenmiyorum. Canın sandıklarının, ölmeni bekleyebildiklerini biliyorum.

Sonrası mı? Hala hayattayım, belki korkak, belki güçlü, belki toy, çocuk... Ve babasızım.

art!
Tepkiler:

Neden Ciddi Degildim? yazısına 8 yorum yardırılmış.

Adsız
10 Eylül 2010 04:52

Ellerine saglik. Cok cok cok cok güzel ifade etmissin kendini.

10 Eylül 2010 11:51

"güneşe bakmak, ölümle yüzleşmek"
hepimizin ihtiyacı var bunu okumaya.

hayatın değerli ama tükenen, insanların önemli ama illa ki gittiklerini bildiğin yerde kalmışsın.
basamaktır acılar be gürkan.

çocuğunu kaybedeceğini bilen ebeveynlere ne denir biliyor musun? bazı şeyler pek zor be gürkan. hayat zor, ölüm daha zor.

başın sağolsun. bildiğin gibi, ölümünün çok üzüntü verdiği bir baba iyi bir babadır. iyi bir babaya sahip olmaksa büyük bir şanstır.

10 Eylül 2010 15:16

Melikeciğim, ne seviyorum diyebildiğim ne nefret ediyorum diyebildiğim pek az insan var tanıyabildiğim. Babam da sanırım onlardan biri. Kızgınlıklarım çok var, sevgim de çok var ama. Sanırım beni en çok yoran da bu oluyor, birine kızgınken de olsa sevebilmek... Neden kızgın olduğum konusunu hiç açmayalım... çooook uzun sebeplerim var... neyse...

"ölümüne üzülebileceğin bir baba iyi bir babadır" sözünü sevdim:)

babamın annesine ve kardeşlerine hiç girmeyelim zaten. babannemi ara ara görüyorum üsküdarda. kafayı yemiş galiba, kendi kendine güle güle geziyor sokaklarda. beter olsun kaltak!

ben acılara basamaktan ziyade, insanı büyüten, olgunlaştıran şeyler olarak bakıyorum. neyler ama inan bilmiyorum mesela:)
-------------
"güneşe bakmak, ölümle yüzleşmek"
hepimizin ihtiyacı var bunu okumaya.
-------------

oha yalnız bir an yazım film oldu da NY Times da filme güzel bir eleştiri getirdi sandım:) hehahea. Naapmışın böyle yav:) (görüldüğü üzere gayet "ciddidegildim mode: on")

Gülebilmek lazım herşeye rağmen. Yaşayabilmek için. Devam edebilmek için.

--------------------------------

@adsız, inan, maksadım kimsenin okuması değildi bu yazıyı. tıpkı diğer yazılar gibi. sadece sıkıntımı, zehrimi akıttığım bir yazı oldu. aradan geçen 12 13 saatin ardından söyleyebilirim ki, şu an çok çok daha huzurluyum.

Eğer bu yazıyı okuyup üzülenler falan varsa, söyleyeyim, şimdi gayet iyiyim. Üzülmeyin ey insanlar. Hangimize girmeyecek o pamuk? Hangimiz tanışmayacağız karıncalarla?

10 Eylül 2010 15:30

tek amacim ders calismaktan sikildigim icin formspringe bakmakti. sonra bu yazini gordum. durduk yere amimiza koydun.

oylece kaldim sanki. yasamisim gibi. 22 yasina giriyorum hayatimin bir senesi hastanelerde gecmistir. kalp... ve ailemi sevdiklerimi kaybetme korkusuyla.

bu yazdiklarim arti bir sey katmayacak bu guzel yazina. icimden geldi sadece.

10 Eylül 2010 15:32

bir de kufur etmisim sanki. bertaraf anlaminda. ozur dilerim yine de.

10 Eylül 2010 15:34

Bro, aslında çok karamsar bir yazı gibi duruyor ama, ölünce geriye bırakacağımız tek şey sevgi, "sevelim sevilelim yat da sevişelim" kıvamında bir tat için de uğraştım yav:) ha o an çok karamsardım, belki iyi yansıtamadım ama...

ehehe ehe:) et yav küfür nolcak:) yabancı yok:)

24 Ekim 2010 12:53

" sizin hiç babanız öldü mü ? benim bir kez öldü kör oldum" demiş cemal süreyya...takıldım abi günümü mahvettin..çok şükür benim peder hala benimle..birgün şu sözlüklerden birinde dolaşırken babanın ölmesi adlı bir editle karşılaştım.yüz bilmem kaç editi okduktan sonra salya sümük telefonu ararken son edit beni uyandırdır " kim demiş babalar ölmez ki" ..yuhhh ...iki hafta toparlayamadım kafayı...ve sanırım bu muhabbetin fizyolojik etkisini tekrar üzerimde yaşattığın için sana teşekkür etmeliyim...=))

14 Aralık 2010 10:24

Olayların gelişmesi ve zamanı farklı olsa da bende benzer duyguları ve aynı sonucu yaşadım ne yazıkki '98 de..

Ve şu alttaki cümle benim içinde geçerli.
"Hala hayattayım, güçlü olmak zorundayım. Bunun en kolay yolu olarak da esprili olmayı seçtim. Bazen saçmalıyorum, bazen cıvıtıyorum, bazen kaynatıyorum... ama ciddi olmuyorum. Ciddi oldukça kendime yaklaşıyorum, kendime yaklaştıkça ölümü görüyorum.Bir gün öleceğim biliyorum. Öyleyse daha fazla gülmeli daha fazla eğlenmeliyim diyorum, tıpkı babam gibi. Gülerek ölmeye çalışmalıyım belki de..."

Arada insanlar ciddi bir konuya girdiğinde "yapmayın, istemiyorum. Sizin konunuz geçtikten sonra tek başıma kalınca, o ciddi benden, gerçekleri gören benden kurtulamıyorum diyorum ama anlatamıyorm.
Hayatı dalgaya alıp, keyifli bir şekilde yaşamaya çalıştıkça da insanlar bazen garip karşılıyor. Sanki hayat hiç bitmeyecek, hayattan zevk almak bir suç gibi..

Yorum Gönder

Çok mecburi değilse küfür etmeyin. Bir de emoysanız yorum falan yazmayın. Yazacaksanız da düzgün bir Türkçe ile yazın. Olm vallaha anlamıyorum lan!

 

Kopi-Rayt!

Kopirayt da denmekte gerçi kendisine ama kullanım ve kıllanım koşulları sanki daha bir türkçe, daha bir bizden, senden benden geldi kulağıma ya da parmağıma...Buralarda bir yazıyı beğendiysen eşle dostla paylaşmaktan çekinme. Yok eğer, o yazının tamamımın veya bir kısmının senin olduğunu düşünüyorsan, veya içindeki bir öğenin senin olduğuna inanıyorsan, arkadaşım de ne iş? Haberleş benimle... Hacı ne iş diye sor bana. Bir sor neden diye... Belki de istemeden yaptım?! Öyle işte, aklına takılanı sor bana. Yazının altına yorum yap veya mail at. Mutluluğun resmini bulursan bana da forwardla hatta. Sahi o forward mailleri de hiç sevmem be... Ama mutluluğun resmi bir başka be cankanım... Yolla bana, forwardla... Unutma ama hemi?

Firefox güzel gösteriyor...

Bu site en iyi firefoxta görüntülenir. Evet yandaki abla kadar iyi bir şekilde görüntülenmese de, sitenin genel olarak bazı ayarları, görüntü hedeleri falan filan firefox ile daha bir cillop olmakta. Renkliler daha renkli beyazlar daha beyaz gözükmekte. Firefox evinizin tilkisi... Kullanın kulandırtın. Bu vesileyle eğer siteyi ziyaret ediyorsa pek sevgili fox-kızı Alexandra Ansgar(ki kendisi resimdeki apla)’a ve Avşar kızı Hülya Avşar’a da sevgilerimi sunuyorum. Sahi neden Avşar kızı? Yani bi Sevtap Parman’a neden parman kızı denmiyor ki? Bak merak ettim şimdi.

Portakalı saydım...

O değil de benim portakalı soyup, başucuma koymam gerekiyordu, yanlış yaptım. neyse...

kişi taze düştü.